و بر خداى خويش خشم و غضب نگيرند و از آن‌چه از دستشان مىرود دلگير نشوند و بر آن چه به كف آورند شادى نكنند . [ فصل 11 ] اى احمد ! محبّت من محبّت فقراست ، به فقرا نزديك شو و جايگاهشان را به خود نزديك ساز تا من به تو نزديك شوم و از ثروتمندان و دنياداران دروى كن و جايگاهشان را از خود دور ساز ، كه همانا فقيران دوستان من هستند . [ فصل 12 ] اى احمد ! از خودآرايى به لباس نرم ، لذّت‌جويى از خوارك خوشگوار و عيش در بستر نرم بپرهيز ، همانا نفس ، انبار بدىها و يار و همراه زشتيهاست ، تو او را به طاعت خدا مىكشانى و او تو را به معصيت پرورگار وا مىدارد و در اطاعت از پروردگار با تو مخالفت مىكند و در آن‌چه خدا ناخوش مىدارد در اطاعت توست . چون سير شد ، سر به تجاوز و زياده‌طلبى مىگذارد و وقتى گرسنه شد شكايت سر مىدهد ، هنگام نادارى و بىچيزى ، خشم مىگيرد و اگر احساس بىنيازى كند سركشى مىنمايد . وقتى بزرگى يافت به فراموشى مبتلا مىشود و اگر به آسودگى رسيد در غفلت و بىخبرى فرو مىرود ، همراه و همدم شيطان است . بارى ، مَثَل نفس ، مثَل شتر مرغ است ؛ بسيار مىخورد و چون بارى بر دوشش نهند پرواز نمىكند و آن بار را برنمىدارد ، و همچون گياه « دِفْلى » است كه خوش‌منظر ولى بسيار تلخ مىباشد . [ فصل 13 ] اى احمد ! دنيا و اهلش را ناخوش دار و آخرت و اهلش را دوست بدار . پيامبر عرض كرد : پروردگارا ، اهل دنيا و اهل آخرت چه كسانى هستند ؟ خداوند فرمود : اهل دنيا كسانى هستند كه خوراك ، خنده ، خواب و خشمشان بسيار ؛ اما رضا و خوشنوديشان اندك است . از كار بد خويش عذر خواهى نمىكنند و عذر پوزش‌خواهان را نمىپذيرند ، به وقت طاعت و فرمانبرى تنبل و در هنگامهء گناه ، جسور و گستاخند . آرزوهاى طولانى و دست نيافتنى دارند . در حالى كه مرگشان